Silvia’s blog#1: Het glas is altijd halfvol

Er wordt wat gepraat en geschreven over Corona. Het is corona voor en corona na en het is helaas zo dat we er nog steeds midden in zitten. Ik schrijf nu mijn eerste blog en ik heb echt nagedacht over een ander onderwerp, maar dat kwam er niet…

Net als velen probeer ik mij zo goed mogelijk te houden aan de regels en adviezen die door het RIVM worden afgegeven.

  • Thuiswerken, zo veel als mogelijk
  • Sociaal leven op een laag pitje gezet
  • Handen wassen
  • Afstand houden
  • Je medemens helpen waar mogelijk

En vind ik dat lastig? Nee. Moet ik mij aanpassen? Ja. En is dat dan lastig? Nee, dat valt voor mij eigenlijk nog wel mee.

Nou ben ik wel een positief ingesteld persoon, bij mij is het glas altijd halfvol. Er schieten mij nu nog allerlei spreekwoorden te binnen, maar die zal ik jullie besparen. Voor die positieve instelling hoef ik geen moeite te doen. Dat is dus ook geen verdienste, dat gaat als het ware vanzelf. En dat is fijn, zeker in de periode waar we ons nu in bevinden.

Ik realiseer me dat mijn situatie niet die van de gemiddelde medelander is. Ik hoef me op heel veel gebieden nog niet zo veel aan te passen.

Leest u ook met verbazing de nieuwsberichten over reacties en gedrag van onze medemens? Wat een korte lontjes. En waarom?

Waarom maak je je zo druk dat je je niet alleen niet aan de regels houdt, maar ook een ander daar echt mee lastig valt, zowel verbaal als fysiek?

Geef elkaar wat ruimte, denk ik dan.

Maar ja, voor mij is het dus makkelijk praten, want ik heb in mijn directe omgeving (nog) niet met een coronabesmetting te maken gehad. Ik kan thuis werken, ik kan ook nog op kantoor werken, daar hoef ik geen mondkapje te dragen, ik reis met de auto, ik heb een hond, dus heb altijd een reden om een blokje om te gaan.

Ik heb dus ook nog veel ruimte.

Sinds een paar weken draag ik als ik boodschappen ga doen een mondkapje. In eerste instantie niet uit angst voor een besmetting, wel uit respect naar de medewerkers van de winkel. En dat respect is alleen nog maar groter geworden nu ik merk wat een impact het heeft om een mondkapje te dragen.

  • Ik voel me haast claustrofobisch
  • En afgesloten
  • Ik voel een drempel om te praten
  • Ik krijg het er warm van
  • Ik merk ook dat ik er geïrriteerd door raak

Ik denk dat ik best een aardig en vriendelijk persoon ben, en toch voelde ik iets van agressie opborrelen.

Gelukkig leken de medewerkers van de supermarkt daar geen last van te hebben. Niet van mijn ervaringen en ook niet van het feit dat zij zelf ook een mondkapje dragen. Zij waren vriendelijk en correct. Ik werd door een medewerker welkom geheten, ik werd erop gewezen dat ik zelf mijn bon uit het apparaat kon halen, etc.

Ik ben nu een paar weken verder en gelukkig merk ik dat, nu ik vaker een mondkapje op heb, al die effecten ook minder worden. Comfortabel is het nog steeds niet, maar het went wel. En dat is fijn om te bemerken.

Ik vind het fijn om actief bij te dragen om de coronaperiode zo kort mogelijk te maken. Fijn om er naar toe te werken dat we straks weer letterlijk de koppen bij elkaar te kunnen steken, met onze opdrachtgevers, met onze contacten in de retail, met onze trainers, met mijn collega’s. Om mooie plannen vorm te geven en uit te gaan voeren. Het is soms even zoeken hoe, maar gelukkig blijf ik leren en ontwikkelen.